Ortonyksja to korekcja paznokci przy pomocy klamry ortonyksyjnej, która znajduje zastosowanie w przypadku paznokci wrastających i wkręcających się. Klamra ortonyksyjna dobierana jest do stanu paznokcia – w zależności od jego kształtu, grubości, sposobu wrastania, łamliwości i elastyczności. Zadaniem klamry ortonyksyjnej jest nadać płytce nowy, prawidłowy tor wzrostu, co niweluje ból i przyspiesza regenerację łożyska.

Z artykułu dowiesz się:

  • kto wymyślił daną metodę leczenia wrastających i wkręcających się paznokci;
  • kiedy dana metoda weszła do użytku;
  • jak działa dana metoda.

Historia ortonyksji – jakie metody wykorzystywano do prostowania paznokci?

Zanim zastosowano pierwsze metody prostowania i odginania nieprawidłowo rosnących paznokci, modyfikowano ich wygląd poprzez operacje chirurgiczne oraz metody dłutowania i piłowania paznokci. Sposoby tego typu nie zawsze przynosiły oczekiwany rezultat, ponadto nierzadko wiązały się z dużym bólem podczas zabiegu.

Pierwsza klamra ortonyksyjna

Pierwszą dźwignię z drutu sprężynowego zastosował Edward E. Stedman pochodzący ze stanu Ohio w USA w 1873 r. Klamra drutowa na pierwszy rzut oka przypominała literę M i miała podwójne noski w kształcie omegi. Jej ramiona były zahaczane pod paznokieć, dzięki czemu klamra pozostawała na swoim miejscu przez cały okres leczenia.

Nić chirurgiczna

W 1938 r. w Anglii Rosenstein po raz pierwszy wykorzystał nić chirurgiczną przeciągniętą przez dwa otwory zrobione w płytce paznokcia. Tak przeciągniętą nić naciągnął i zawiązał. Był to sposób aktywowania wrastających i wkręcających się paznokci, które wrastały na właściwy tor.

Drut sprężynowy

8 lat później, czyli w 1946 r. Scholl zastosował srebrny drut sprężynowy. Wykorzystany do leczenia paznokci drut miał średnicę zaledwie 0,4 mm. Do dyspozycji pierwszych podologów były trzy różne rozmiary takiego drutu. Aktywacja uszkodzonego paznokcia miała miejsce poprzez tzw. podwójne wiązanie.

Technika Guttapercha

Po raz pierwszy zastosował ją Greppmayr z zachodnich Niemiec w 1948 r. Były to pałeczki z tworzywa kauczukowego, które pod wpływem temperatury wypełniały spód paznokcia, dźwigając i naprowadzając na prawidłowy tor boczne części paznokcia. Technika Guttapercha znalazła zastosowanie jako proteza wyciętej części wrastającego paznokcia.

Pierwszy plaster

W 1953 Södergard pochodzący z Danii do leczenia wrastających paznokci wykorzystał plaster. Był on mocowany od spodu paznokcia, naciągany i sklejany na środku płytki paznokciowej.

Rurki

Odpowiednio przycięte rurki wsuwane są pod brzegi paznokci. Ich zadaniem jest zabezpieczać paznokieć przed wrastaniem. Pierwszy raz rurki Sulci zastosował Szkot-Fraser w 1955 r.

Pierwsza trzyczęściowa klamra drutowa

Przełom w leczeniu nieprawidłowo rosnących paznokci nastąpił w 1960 r., kiedy to Gifford ze stanu Texas zastosował pierwszą trzyczęściową klamrę drutową. Była ona zbudowana z dwóch bocznych części i płaskiego oczka do wiązania.

Technika Ross Fraser

Ross Fraser ze Szkocji wprowadził do użytku metodę plecionego drutu. Pleciony drut przypominał siatkę jednostronnie podwijaną pod paznokieć i naklejaną na górną część płytki. Technika Ross Fraser była odpowiednikiem stosowanego dzisiaj paska Goldstadtspange.

Klamra dwustronnie zaczepiana

Niedługo później (1962 r.) ten sam człowiek wynalazł klamrę dwustronnie zaczepianą po bokach paznokci. Była ona wygięta w charakterystyczny sposób, jak dzisiejsze klamry sprężynowe, dzięki czemu aktywowała podciąganie paznokcia, przywracając paznokieć na właściwy tor.

Dwuczęściowa klamra z tworzywa sztucznego

W 1964 r. Waldmann z Holandii zaprezentował światu dwuczęściową klamrę z tworzywa sztucznego. Waldmann do prostowania paznokci zastosował także powlekany chromem drut falisty.

Klamry Frasera

Powstały niedługo później, bo w 1970 r. Po raz pierwszy zastosował je Kitzka z Zachodnich Niemiec.

Pierwszy Orthese Austria

Zastosowany do prostowania paznokci w 1977 r. przez Gorkiewicza z Austrii cienki drucik odciągał do góry płytkę paznokcia. Był to dobrej jakości drut sprężynowy. Dzisiaj w nieco ulepszonej formule jest nadal stosowany jako Orthese Austria.

Technika Erki

W 1982 r. zastosowano technikę ERKI. Dwa plastikowe haczyki nakleja się po bokach paznokci i łączy je gumowym pierścieniem. Siła naciągu gumki aktywowała haczyki, a te z kolei odciągały paznokcie w górę, tym samym je prostując.

Proteza paznokcia

Pierwsza całkowita proteza została pierwszy raz wykorzystana w 1983 r. przez firmę Erkodent. Stosowane odlewy gipsowe pozwalały wiernie odtwarzać naturalny paznokieć i zastępować powstałe w nim ubytki, ale też dopasowywać klamrę ortonyksyjną do paznokcia.

Klamry plastikowe BS-Spange

Zostały wprowadzone w 1987 r. przez Bernda Stolza z Niemiec Zachodnich. Klamry przyklejane są do zmatowionej wcześniej płytki paznokcia. Sprężysty pasek zastosowany w klamrze aktywuje paznokcie do podnoszenia się krawędzi bocznych.

Klamra jednostronna

Glar ze Szwajcarii w 1988 r. zastosował złoty drut, który pełnił funkcję klamry jednostronnej. Drut wykonany z czystego złota z jednej strony był okrągły, a w miejscu mocowania spłaszczony i odciągał paznokieć w górę.

Płaska klamra sprężynowa

W 1990 r. Erkodent oddaje do użytku płaską klamrę ze sprężynowego metalu powlekanego tworzywem sztucznym. Był to odpowiednik dzisiejszych pasków Onyclip.

Klamra Goldstadtpange

Powstała w 1990 r. przy współpracy Hellmuta Rucka i jego zięcia Wolfganga Knörzera. Stosowana jest jako jednostronna, dwustronna klamra oraz jako nawierzchniowa klamra przyklejana do płytki paznokcia.

Trzyczęściowa klamra drutowa 3TO

Na rynek weszła w 1992 r. Wymyśliły ją zespół w 3-osobowym składzieL Elvira Oshold, Sutor i Bittig. Pierwotnie prawa do własności mieli ww. pomysłodawcy, dopiero w 2002 r. pełnoprawnym właścicielem klamer stała się firma 3TO GmbH.

Klamra ORA

W 2006 r. w Kassel (Niemcy) Brigitte Rathenow zaprezentował klamrę ORA. Dwuczęściowa, jednostronna i dwustronna klamra z nierdzewnego drutu dźwigała płytkę paznokcia, kierując ją na prawidłowy tor wzrostu.

Klamra Podofix

Została wprowadzona w 2007 r. przez firmę 3TO GmbH. Plastikowo-drutowe klamry przyklejane są do paznokci, a odstające, druciane oczko jest zakręcane przy pomocy specjalnego klucza.

Klamra COMBIped

Weszła na rynek w 2010 r. COMBIped to prosty drut, którego jedna z końcówek zakończonych haczykiem zostaje wtopiona w niewielki, ale mocny kawałek plastiku. Drugi koniec drucika zostaje przycięty i wygięty w haczyk. Klamra jest zakładana pod płytkę paznokcia i przyklejana do paznokcia.

Klamra E-klamra

Po raz pierwszy zastosowana w 2009 r. Przez Ewę Ławniczak. Jest to trzyczęściowa klamra, której drut nie zawiera niklu.

Klamra SSO4U

Wprowadzona na rynek w 2010 r. klamra SSO4U jest trzyczęściową klamrą sprężynową o nazwie GTO (Gerlach-Technik-Orthonyxie). Klamra zaczepiana jest pojedynczo na obu krawędziach płytki i ściągana zgodnie z wymaganą siłą naciągu klamry.

Klamra BS z aplikatorem magnetycznym

Stosowaną od 2012 r. klamrę BS nakleja się w poprzek paznokcia i działa prawie jak płaska sprężyna. Aplikator magnetyczny ułatwia umieszczenie klamry na paznokciu.

Klamra Podoklamra

Wykorzystana po raz pierwszy w 2014 r. przez Anetę Oleszek. Podoklamra jest uniwersalną klamrą i może być stosowana do każdego paznokcia, bez względu na jego kształt i rozmiar.